Tu znajdziesz dwa teksty Rosi o przesileniu:
"Refleksje na temat zimowego przesilenia"(2018)
„Przesilenie zimowe - czas, by się zatrzymać” (2013)
Rosi Sunya Kjohede "Refleksje na temat zimowego przesilenia"
Zimowe przesilenie to jedno z najważniejszych wydarzeń w wielkim, cyklicznym tańcu słońca i ziemi, wyznaczające moment, gdy północna półkula globu odchyla się najdalej od słońca, które z kolei zakreśla najkrótszy i najniższy łuk na nieboskłonie.
Formalnie w tym roku ostatni czterech “punktów mocy” rocznego cyklu przypada w piątek 21 grudnia. Większości z nas dzień ten kojarzy się z północą roku, gdy noc jest najdłuższa, a dzień najkrótszy. Tak też i jest, przynajmniej w skali kilku minut. Jednak w przeciwieństwie do równonocy, przesilenie nie jest wydarzeniem punktowym.
Łacińskie słowo “solstice” (przesilenie, przyp. tłum.) oznacza “zatrzymanie się słońca” i rzeczywiście, gdy jesień przechodzi w zimę a wiosna w lato słońce wydaje się zatrzymywać na szereg dni. Całkiem możliwe, że “dwanaście dni Bożego Narodzenia” związanych jest właśnie z corocznym zatrzymaniem solarnego cyklu.
Jeśli podczas przesilenia co dzień wyjdziecie z domu i przyjrzycie się uważnie, zobaczycie, że słońce wschodzi (a także zachodzi) niemal w tym samym czasie i miejscu. Przez pozostałą część roku jego pozycja zmienia się z dnia na dzień, wędrując z południa na północ (w miarę jak dni stają się dłuższe), albo z północy na południe (gdy narastają ciemności). W miejscach położonych daleko na północy, na przykład w Szwecji, o tej porze roku słońce ledwo wysuwa się nad horyzont.
Ten szczególny okres przepojony jest ciszą, jak gdyby cała Natura wstrzymała oddech.
